با رامین خداحافظی کردیم...رامین هم رفت...

راستش بعد از روناک،این ملال آورترین خداحافظی بود...فکر می کنم که توی بقیه خداحافظی ها اینقدر خودم درهم برهم و چروک بودم که قدرت تمیز اندوه درونیم و رفتن دوستانم رو نداشتم...

 ولی آرامش و شادی گَسِ این اواخر به آدم خوب فرصت کشف می ده ( گُلی به گوشه جمال بی خبری!)

همیشه توی این لحظه ها و روزهایی که هنوز حال و هوای رفاقت گرمه و هنوز زندگی وقت دیدار و به هم فکر کردن رو میده،خیلی حالیمون نمیشه که داریم اثاثیه خونه مه گرفته آینده مون رو چطوری جانمائی می کنیم...ده سال دیگه،رامین و روناک و مژده و ...(بقیه کوچندگان) و من و هومن و آزاده.خ و ...(سایر بر جا ماندگان!)،دیگه فرصت دلتنگی که هیچ،شاید فضائی برای اختصاص دادن به هم ،حتی،نداشته باشیم و از حیث رسیدن به رویا ها(ی گذشته) آنقدر از هم فاصله بگیریم که دیگه تاب همدیگرو نداشته باشیم؛آخه من می دونم که هم رویائی از همدلی و همزبونی و همسری و همراهی و هم کلامی و ... خیلی مهم تره.

همه این ها که گفتم و از دیشب بارها تصویر کردم و زنده شدن خاطره خداحافظی با روناک و لحظاتی که "به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود" ، نمی ذارن آروم بگیرم و اجالتاً منو دیشب بی خواب و امروز کارمند بی نظم کرده...

فقط یه اعتراف باید بکنم ؛که این بار خیلی خوشحالم که رامین تنها نیست و میترا حسی و رسمی کنارشه و بلعکس...

می دونم بقیه که تنها رفتن اندوخته های بی نظیری کسب کردن ولی واسه من این مدلیش آرامش بخش تره...

رامین عزیز،

شاد باشی و راضی...مهم نیست چقدر مدال افتخار به سینه خودت و این دنیا می زنی ،مهم اینه که هر روز و هرلحظه به خودت بگی :" رامین،دَمِت گرم...خیلی باهات حال می کنم."

دلم برات تنگ می شه...تا وقتی هم که بودی ،دیدارهامون خیلی زیاد نبود و اگه لطف تو توی نگهداشتن سرِ رشته ی رفاقت با تماس ها و سراغ گرفتن های همیشگیت نبود،شاید این پیوندها امروز اینقدر محکم نبودن ولی همین که می دونستم این دور و برایی و اگه بخوام می تونم ببینمت و باهات حرف بزنم،به من حسی می داد که نمی دونم اسمش چیه ولی فکر کنم آنتونیم دلتنگیه...

امیدوارم آخرین باری باشه که تو ومیترا از هم دور می شین...

مواظب خودت باش...

روزها،

     کاغذها،

           پیش رویم،

                   سیاه می شوند

                    و...

                    دوباره سفید می شوند؛

                                    بی آنکه نامت از گوشه ی بی نامی،حتی،بگذرد...

ننوشتنم،

      اعتصاب قلم ها و دست ها و مغزها و چشمها نیست؛

                 که آلوده ام به هراس از نگارش تصویر ناخودآگاهم درتو...

دیگر نمی خواهم مرا بترسانی...

می نویسم...

تو مرا نمی ترسانی...

یه روزی روزگاری که من داشتم بابت کار احمقانه ی یه نفر حرص می خوردم و به شدت حالم بد بود و فکر می کردم داره با تصمیم خَرَکیش خودش رو بدبخت می کنه و حتی خودم رو مقصر می دونستم که به موقع براش کاری نکرده بودم و ....یه دوست خوب حرف جالبی به من زد!

دوست مذکور وقتی بال بال زدن من و آرامش و راحتی شخصی که من به خاطرش بال بال می زدم رو دید وبا شناختی که از مختصات اون شخص داشت،گفت :"به آدمها همون قدر credit بده که خودشون به خودشون می دن،نه بیشتر"

راست می گفت و تونست با حرفش آرومم کنه...اون آدم همون قدر احمق بود و با حماقتش هم خوش بود،حالا من چی می گفتم اون وسط؟

این روحیه ی من اصلاً چیز مطلوبی نیست و از اون اخلاقائیه که باید ترک شه...ولی چه کنم که باز گاهی یادم میره و آدم ها رو می ذارم توی جایگاهی که دلم می خواد باشن ولی نیستن خُب...اونوقت کارها و حرفاشون باعث حرص خوردن و گاهی بحث هائی میشه که فقط انرژی عزیز منو تحلیل می بره و اون آدم همچنان در عوالم منگول خودش خوشه و حتی شاید فکر می کنه این منم که دارم به باورهاش بی احترامی می کنم...

باید بپذیرم که این آدم،همینه...حَدِش همین قدره...بی خود فکر نکن آدم حسابیه و یه سری کارها و حرفها ازش بعیده....

فکر کنم،دوستای خوبی که تجربه داشتنشون رو داشته و دارم،منو بدعادت کردن..آدمهایی که حرف و عملشون یکیه...خود خودشونن،استحاله نشده...باورهاشون پایه و اساس داره و حتی جسارت تغییر باورهاشون و اقرار به این تغییر رو دارن...شخصیتشون توجیه داره و تو رو وادار میکنه حتی اگه خیلی قبولش نداری،بهش احترام بذاری...

چه حیف که تعداد این آدما کَمِه و چه خوب که من بهره فراوانی از این تعداد قلیل دارم...

فراموش نشه :"اعتبار آدمها،همونقدره که خودشون کسب می کنن...بیش از این بهشون عطا نکن"

وقتی ماهها غیبم می زنه و عمر این وبلاگ رو به خاموشی تلف می کنم،کاملاً قابل انتظاره که فراموش بشم و کسی یادش نمونه که منو تحویل بگیره...

ولی خوشبختانه،بی غر و چونه و بهونه،این روزها بنده شدیداً درحال تحویل گرفتن خودمم و زندگی رو بیش از همیشه تجربه خوشایندی می بینم...

شدیداً بر این باور و عملم که اجازه ندم هیچ چیز و هیچ کس در جایگاهی قرار بگیره که انرژی منو تحلیل ببره.به آدمها همون قدر اهمیت بدم که دارن و با حرص خوردن الکی و متهم کردنشون،حرکت خوشایند پر از زندگی خودمو کُند نکنم...

در این راستا و در پی این تلاش،یک ارزش افزوده ای از انرژی رو دارم که حس می کنم قدرت تأثیرگذاری داره و اومدم که اون رو اینجا و با شما که عزیزید به اشتراک بذارم...

امیدوارم از ورای این کلمات و لابلای این سطور به ظاهر معمولی،این حس شگفت انگیز رو دریافت کنین و مثل من از هرجا که نشستین،پا شین...و اگه ننشسته بودین به حرکتتون با انرژی بیشتر ادامه بدین...

به امید دیدار همه شما دلبرکان

من می خوام بلند شم...

بالاخره می خوام بلند شم...

یه روزائی بود که تا دلم می خواست بهونه داشتم واسه نشستن و غصه خوردن ولی چند وقتیه که کم آوردم...

دیگه نمی تونم مثل قبل ترها راحت عذر و بهونه بیارم و تبرئه کنم خودمو...

پس چاره ای ندارم جز اینکه بلند شم...

من همون قدری که هر آدمی حق اشتباه کردن داره،اشتباه کردم...

نه؟

یعنی بقیه اینقدر سوتی گُنده نمی دن؟به دَرَک!

من دادم...من اشتباه بزرگ کردم...که چی؟

باید حکمت این اشتباه بزرگ رو پیدا کنم...

بلند می شم تا پیداش کنم...

بلند می شم...

خزانی ناگهان،

                    انبوهی رگبار،

                                       چه بی برگم...

چه سان با دوریت انگار بیگانه،

                                     برای، یک نفس،تکرار همراهیت،

                                                                                 دلتنگم...

طلاکوب نگاهت؛

          یادگار از لطف چشمانی

                            که فرصت ها بشد از دست

                                              و بی رونق شد این روز

                                                       و نماند از آبرو حتی به قدر جرعه ای

                                                                               سیرابی جان از نظربازی...

به سختی باورش بتوان

                             که سر کردیم شبان و روزها را در هوایی

                                                          که عطرت را در آن شوق حضوری نیست...

به داغی اینچنین،

به صبری که به کف ناید،

به ناآرامی گنگی که این آشفته دل عمری بدان همساز خواهد بود،

                                                                           خُنُک آبی ،

                                                                                    پیامی،

                                                                                          لطف شیرین سلامی را

                                                                                                                    بیاور باز...

- دریغ و آه از مشق مَتَل هایت  

                                     برای یادی از عهد فراموشی-

مرا ،

   با درد آن خاموشی غفلت،

                 به بیدار شبی از خواب های بی قرار تو،

                                                   به یک لحظه ز در باز آمدن

                                                                           شاباش،

                                                                                لبخندی کنار تو،

وضویی،

                       زیر لب ذکری،

                            زدن "قد قامت" اندر سایه سار تو...

     مرا،

        با این همه ،

                با حسرت  بار دگر

                                دیدار پرمهرت،

                                         گرفتن در بر، آرامت ،

                                                 و لمس نرم دستانت _که نقش روح کودک وار من را داشت_

                                                                                                   خدا را،وا  به خود مگذار...

تمام نسل من

                   محتاج فرزندی تو،

                                         در انتظار سبز آغوشت...

تو،صبرمن

             تو،آرامم...

تو ،همراهم

         برای باز گفتن

                 تا همیشه،

                          خاطرت،

                                  هرلحظه،

                                           شوقت،

                                                  هر نفس،

                                                         لمس حضورت...                                                          

شاید آن شب جایت خالی بود،

                                     شاید هم نه...

روز نیست که این روشنی آسمان،

               عقده می گشاید از ترس باران

                                               که اگر نبارد،

                                                          شرافت بازیافته ای است درون را

                                                                         به چشم آزاری دوختن به خورشید...

"مرا تو بی سببی نیستی"^*،افروختگی بی قرار!

  بازم رسان به پاسخی

      که چون هیبت آشکار سازد،

                           به خامشی،                 

                             به بهاری فراموش از سبز و ارغوانی،

                               زنده می کند حافظه کور و گم دردهای کشیده و شادی های بی قیدش را.

دیگرگون شده است راه های همواری

                                          که رسیدن به تو را

                                                           به قدر چرتک میان دو ایستگاه

                                                                                         شیرین می کرد.

اینک یک راه،در پیش

                       و

                         به عدد انگشتان همه ی دست های کِرِخت شده،انتخاب...

"کاش" ها بعیدند

                     و

                        "اگر"های بی پیش فرض،

                                                       بی اعتبار...

امانمان می دهد،لیک،هنوز

               ارباب این حقارت بی اصل و نسب،

                                              به سرودن سمفونی آرزوها:

                                                      "کاش اگر می شد     اگر می شد کاش"

                                                                                             و همینطور الخ...

گویی جهان،

             به نیوشیدن ما

                              لب از تکرار،بسته

                                                   و

                                                     دست از انکار،شسته...

                                                                                   27/2/88

(*):احمد شاملو

مطمئنم که منو درک می کنه واسه فراموشی تاریخ دقیق تولدش و می دونه که چقدر دوسش دارم،چقدر برام مهمه و چقدر از ته دلم واسش آرزوهای خوب دارم....

از دوست حقیقی حرف می زنم، وقتی از اینکه دقیقاً روز تولدش رو نمی دونم ،ناراحت نمی شه و اصلاً در مناسبات عمیق رفاقت دیرینمون،به حسابش نمیاره...

از اونی که اسمش مهم نیست،مهم رسم همراهیشه...همون که کم و کاست منو از یادش می بره و همیشه دوست من می مونه تا از دنیا ممنونش باشم...

اسمش مهم نیست...اسوه و یا آزاده.خ....مهم اینه که هستن و من می تونم از داشتنشون خوشحال باشم...

خدایا!

برای قلب بزرگ و قدرتمند اسوه ،نور و روشنایی ،از جنس حضورش در بطن سختی های دیگران،می خوام و برای وجود نازنین و مهربون آزاده،یک شادی و رضایت عمیق از همونایی که وقت بودنش بین همه تقسیم می کنه...

عزیزانم!

برای هر دوتون عمر با عزت و رضایت مندی آرزو می کنم ....

مرنجاب

کویر مرنجاب در شمال شهرستان آران و بیدگل در استان اصفهان قرار دارد. این کویر از شمال به دریاچه نمک آران و بیدگل، از غرب به کویر مسیله و دریاچه های نمک حوض سلطان و حوض مره، از شرق به کویر بند ریگ و پارک ملی کویر و از جنوب به شهرستانهای آران و بیدگل و کاشان محدود می شود.

ارتفاع متوسط کویر مرنجاب از سطح آبهای آزاد در حدود ۸۵۰ متر می باشد. قسمت عمده این کویر پوشیده از تپه های شنی و ریگزار است. کویر مرنجاب از نظر پوشش گیاهی بسیار غنی است. عمده پوشش گیاهی منطقه شامل گیاهان شور پسند از جمله درختهای گز و تاق و بوته های قیچ است.

پوشش جانوری منطقه به دلیل وجود آب و غذای فراوان بسیار غنی است. از جمله حیوانات موجود می توان به گرگ، شغال، کفتار، روباه شنی، گربه شنی، بزمجه، آفتاب پرست، انواع مارمولک، مار، عقرب، تیهو، عقاب، شاهین اشاره کرد. در سال اخیر یک جفت پلنگ نیز در منطقه مرنجاب مشاهده شده است.

نقاط دیدنی

کویر مرنجاب یکی از زیباترین نقاط کویری ایران محسوب می شود. تپه های شنی بلند و جنگلهای تاق جلوه زیبایی به این منطقه بخشیده است. دریاچه نمک آران وبيدگل و جزیره سرگردان از دیگر نقاط دیدنی منطقه محسوب می شوند. چاه تاریخی دستکن در قسمت شرق کویر، محل آبشخور شترهای کاروانها بوده است. قلعه مرنجاب (کاروانسرای شاه عباسی)، كاروانسرايي است در كوير كه در مسير راه ابريشم قرار دارد و كاروانها براي سفر به خراسان، اصفهان، ري و بالعكس از اين مسير مي گذشتند. درباره دليل ساخت اين قلعه و كاروانسرا در كنار درياچه نمك، نقل است كه شاه عباس با وجود ايجاد كاروانسرا و قلعه هاي متعدد در سراسر كشور، در اين منطقه تأسيسات دفاعي تعبيه نكرده بود، چون تا آن زمان دشمنان به خاطر درياچه نمك و گستره كوير، از اين سوي به پايتخت هجوم نبرده بودند. حمله ازبكها و افغانها از طريق درياچه نمك به كاشان كه تا اصفهان پيش رفتند، شاه عباس را به صرافت انداخت تا در سال ١٠١٢ قمري سريعاً يك پايگاه نظامي در اين منطقه ايجاد كند و جلوي تهديد را بگيرد. بالاي كاروانسرا به شكل سنگرهاي ديدباني است و ذكر شده است كه هميشه ٥٠٠ پاسدار مسلح در قلعه حضور داشتند و امنيت عبور كالا از چين به اروپا و بالعكس را در اين منطقه تأمين مي كردند. قنات كنار كاروانسرا كه بركه بزرگي به وجود آورده است، آب شيرين دارد و اين در كوير نمك و شوره زار يك معجزه است. معجزه اي بي مانند كه رازش را هنوز نمي دانند .

در شمال کاروانسراي مرنجاب رشته کوه کوچک سياه کوه قرار دارد. ارتفاع قله سياه کوه 1865 متر است. زمين‌هاي اطراف سياه کوه باتلاقي است و تنها از چند نقطه خاص و با کمک راهنماي محلي خبره مي‌توان به اين قله صعود کرد.

 آب وهوا:

 آب و هواي کوير مرنجاب در فصل تابستان گرم است و به خصوص در طول روز دماي هوا بسيار بالا مي‌رود.اين امر باعث مي‌شود که حيوانات موذي همچون عقرب، رتيل و گهگاه مار به کاروانسرا بيايند و براي ساکنان کاروانسرا مشکلاتي ايجاد كنند. البته به خاطر مرمت و بازسازي که در چند سال قبل انجام شده است کل کاروانسرا و به خصوص پشت بام آن به طور کامل سم پاشي شده است و هر چندمدت يک بار اين کار تجديد مي‌شود. پيشنهاد مسئولان کاروانسرا اين است که گروه‌هايي که شب را در اين بنا به سر مي‌برند در بام کاروانسرا استراحت نکنند.

در منطقه كويري آران و بيدگل، باد مثل هر منطقه كويري ديگر، يك عامل تعيين كننده اقليمي است. باد، هم در شكل دهي به وضعيت طبيعي كوير و هم در شيوه زندگي انسان بيابان نشين تأثير تعيين كننده دارد. بادهاي نامطلوب بزرگترين آفت كوير و باد مطلوب، نسيمي از بهشت است كه كوير تفتيده را شاداب و با طراوت مي‌كند. متأسفانه در اين منطقه جز دو باد شهرياري و باد شمال، ساير بادها چون باد خراسان، باد قبله، باد طوفان، باد سياه و بويژه باد لوار از بادهاي نامطلوب محسوب مي‌شوند. در منطقه آران و بيدگل همه چيز شكل و نمود كويري دارد و هر پديده‌اي، طبيعي يا انساني، آيينه كوير است.

 چگونه به مرنجاب برويم؟

براي رفتن به کاروانسراي مرنجاب بايد از تهران به قم و سپس به کاشان برويد و از آن جا به سمت شمال شرق به سوي شمالي‌ترين شهر کويري استان اصفهان، آران و بيدگل حرکت کنيد. از آران و بيدگل تا کاروانسراي مرنجاب در حدود دو ساعت راه است. در اين مسير هيچ روستايي وجود ندارد و تنها چند مزرعه کوچک آن هم در ابتداي راه در منطقه چهار طاقي هست.در طول مسير تنها يک چاه آب قرار دارد که در نزديکي جاده خاکي کاروانسرا است. از جاذبه هاي اين مسير شترهايي هستند که در دوردست- ها به آرامي در حال حرکت هستند و گهگاه به نزديکي جاده مي‌آيند.

پ.ن(1):در مطالعاتی که در وبلاگ ها داشتم،می خواستم اضافه کنم که امکان چادر زدن وجود دارد.می توان به گونه ای برنامه ریزی کرد که ضمن دیدن جاذبه های منطقه،یک غروب و یک طلوع زیبا و استراحت های بین راهی،سفر را از 5شنبه صبح آغاز کرد و در اوایل شب جمعه در خانه به پایان رساند...

آرامش،بکر بودن و آسمان زیبا ،تجربه های ماندگار این منطقه از زبان بازدید کنندگان است.

پ.ن(2):یک سفر معقول،با برنامه ریزی،با اتوموبیل های شخصی و تقسیم وظایف و هزینه ها،می تواند با مبلغ کمی،حدود 15000تومان برای هرنفر در 2روز ،به انجام برسید.

پ.ن(3):با توجه به شرایط آب و هوایی،تا پیش از اواسط اردیبهشت می توان به این سفر رفت.اول هم خودم اعلام کنم که برای 10اردیبهشت آمادگی دارم.

درياچه طبيعي شورمست در شهرستان سواد كوه در ۶ كيلومتري غرب شهر پل سفيد و در ارتفاعات مشرف به اين شهر در مجاورت روستاي شورمست (روستا و دریاچه شور مست در ناحیه جنوبی استان مازندران و در جنوب غربی شهرستان سوادکوه ) واقع شده .وسعت آن ۱۵۰۰۰ متر مربع و عمق آن حدود ۶متر است ، جنگل اطراف آن پوشيده از درختان كهنسال توسكا است .

همجواری دریاچه شورمست با  تاسیسات عظیم استخراج ذغال سنگ ، پل ورسک ،  برج تاریخی لاجیم، ، کوههای صخره ای خروا و نروا زیبای طبیعی چشم نوازی را کنار هم گرد آورده است.

به دلیل موقعیت جغرافیایی منطقه که در واقع محل تلاقی دو نوع آب و هوای خشک و بیابانی ( فیروزکوه ) و آب و هوای معتدل و مرطوب ( مازندران ) نوع خاصی از آب و هوا بوجود آمده که هم جنگلی بوده و هم کوهستانی  و در واقع  در یک فصل می توان هر چهار فصل را در یک جا دید زیرا گرمای تابستان را با خنکهای زمستان و جنگل سبز را در کنار کوههای سنگی پوشیده از برف را میتوان در یک زمان و در یک جا دید .

با پرداخت ورودیه به ازای هر نفر،می توان در این مکان سیاحتی از امکاناتی چون اسب سواری ، ماهیگیری ، قایق سواری با تجهیزات کامل ( نجات غریق ، جلیقه نجات ، وسایل کمک نجات غریق )، قهوه خانه سنتی ، سوپر مارکت ، آلاچیق با امکانات استراحت شبانه روزی ، منبع آب شرب ، روشنائی اطراف دریاچه (شبانه روزی ) ،تنور سنتی و خدمات بهداشتی استفاده نمود.

اگر جاده خشک باشد با ماشین شخصی نیز می توان رفت و از آنجایی که بهترین زمان بازدید اردیبهشت و خرداد می باشد،پیشنهاد می کنم برنامه سفرهایمان با این سفر آغاز کنیم....

برای زمان مناسب و اعلام حضور و نوع وسیله نقلیه(خودروهای شخصی یا وسیله عمومی) نظر بدهید...

لازم به توضیح است که با هزینه ای حدود نفری 20000تومان می توان تور گرفت که مطمئناً فقط حمل و نقل و یک وعده غذای معمولی را پوشش می دهد.تصمیم با شماست...

سلام به همگی

سال نو مبارک با یک عالمه تأخیر...آخه اینترنت ما آخر سال خیلی قِر اومد و هرکاری کردم با yahoo نتونستم چیزی بفرستم و gmail هم به عقلم نرسید دیگه!

بگذریم...می بینم که نه عید دیدنی رفتیم پیش هم دیگه و نه مسافرت رو به پا کردیم...ولی اشکالی نداره و خودتون رو ناراحت نکنین..امیدتون رو از دست ندین...اولاً به نظر من باب عید دیدنی هنوز بازه و شاهدش هم اینکه من هنوز خونه عموم نرفتم عید دیدنی و خیلی ها هم نیومدن پیش ما بازدید و لذا همچنان مشغولیم و منتظر...

رسماً و شدیداً از همه گی برای تشریف فرمایی به خونه مون جهت عید دیدنی دعوت می کنم و یادم هم نرفته که باید ما بریم خونه "مامان آرتین"،البته اگه به نظر ایشون دیر نشده...

حتماً در اینجا سوال پیش میاد که چرا شما میرید خونه مامان آرتین و اون مباحث خونه ی اسوه اینا چی میشه! و من باب توضیح،عارضم که مامان آرتین از من بزرگترن و توی عید خدمت آزاده.م هم شرفیاب شدیم...سوالی نیست؟...البته در پست بعدی من مجبور به یک "اعلام برائت" هستم که باید پیش از این درج می شد ولی حالا که دیر اومدم گفتم اول تبریک عید بگم و بعد آروم آروم برم سر اصل مطلب که نمی دونم بعدش چه در موردم بگین!

خب...همین...امیدوارم تعطیلات به همه خوش گذشته باشه...به ما که خیلی خوش گذشت...از تجدید دیدار ها تا سفر با خانواده مافی-متقی به 2هزار و دریاسر و همراهی نیم روزه باهاشون توی نوشهر و کارتینگ و دارت و ناهار، تا تهران و سینما و مهمونی و ...

منتظر گزارش های بعدی ما باشید

سلامتی می خوام برای همتون و آرامش تا حدی که جایی برای لبخند نزدن،حتی،باقی نمونه...

جداً منتظرتون هستم...با هم وعده کرده بودیم برای عید دیدنی،پس الوعده وفا...

من سفر رو خیلی دوست دارم(کیه که سفر دوست نداشته باشه؟)...دلم می خواد تمام تعطیلات و روزهای غیر کاری برم سفر...جاهای آروم و خلوت و بکر رو هم ترجیح می دم...روزبه-معرف حضور هستن- معتقده که ایرون کلی جا واسه گشتن داره که ما نمی دونیم و نرفتیم و به جاش عکسای خوشگل جاهای دیدنی خارج از ایران رو می بینیم و دلمون میره،شاهد این حرفش هم عکسی که از 2000 توی موبایلشه و انصافاً زیباست...

من هم باهاش موافقم ولی اینو هم می دونم که سفرهای داخلی مشکل کمی اطلاعات و ناشناخته بودن اکثر جاهای جذاب رو داره که از جنبه ای هم حُسنه چون دست ملت بی فرهنگ بهش نرسیده که گند بزنن بهش ..

مشکل دیگه هم اقامته...پایین بودن فرهنگ و امکانات سفر،بی توجهی دولت کریمه به این مقوله بی اهمیت و پایین بودن استانداردهای اقامتی و بهداشتی در ایران عوامل شکل دهنده این مسأله هستن ....

ولی همه اینا دلیل نمی شه که ازش صرفنظر کنیم...اونم وقتی می شه دور هم و دسته جمعی ازش لذت مبسوط برد...درست نمی گم؟

لذا من تصمیم گرفتم از این به بعد گزینه های جالب و جذاب سفر رو اینجا،توی وبلاگ بنویسم،البته در کنار امکان سنجی هاش،یعنی راه و امکانات اقامتی و فصل مطلوب و هزینه ها...

تازه پیشنهاد هاتون هم می تونه خیلی کمک کنه و خدا رو چه دیدین،شاید در پایان 88 کلی خاطرات سفری مشترک با هم به ثبت رسونده باشیم،ایرانمون رو بهتر دیده باشیم و تونسته باشیم فضایی برای معرفی ایجاد کنیم و حسابی TOUR MAN بشیم...

نظرتون چیه؟پیشنهاد از شما،درج و بررسی و حواشی از من،سفر با حضور همگی،عکس ها با آزاده.م....

همین جور،مدام داره خوش می گذره،به قول رفیق شفیق قبل از این "خدایا این روزا رو از ما نگیر"

قصه حلیم خوری یک کاره چهار نفره در حوالی ترمینال شرق و گشت و گذار در حوالی مرکز شهر توسط ساکنین انتهای غرب را که همگی مستحضرید و عکس ها هم در دست ارائه هستند...

اِ؟ببخشید حواسم نبود که خارجی و کم رنگ هم در جمعمان داریم!

مجبوم یک بار دیگه قصه رو تعریف کنم و از اون افرادی که یک بار شنیدن خواهش کنم که از 2پاراگراف پایین تر مطلب را دنبال کنند...

آقای یاسر پناهی رو که می شناسین؟همکلاسی سابق که آدم رو همیشه یاد اردو و متعاقباً جوجه کباب می اندازه!این همکلاسی قدیمی 1 سالیست که همکار ما شده و باعث شده که من به جای چند ماهی یک بار،چند روزی یکبار و بعضاً هر روز،به مرور خاطرات مشغول باشم...القصه،هفته پیش و درست 2روز قبل از 28صفر،در گفتگویی که نمی دانم از کجا شروع شد،یهویی به حلیم رسیدیم و نکات پخت یک حلیم خوب، من هم فوری ذوق کردم و گفتم :"وای!دلم حلیم خواست"...یکی نیست بگه کارد بخوره به اون شکمت،دل تو چی نمی خواد؟...آقای پناهی هم گفت که صبح 28صفر حلیم نذری دارند و یه تعارفی هم زد و من باز هم با چشمانی از ذوق،وق زده،گفتم :" خیلی ممنون"...ولی بعد از چند ثانیه که کاسه داغ حلیم از جلوی جفت چشام کنار رفت،متوجه بُعد مسافت شدم و با حسرت گفتم:"ولی نمیشه،شما خیلی دورین(پیروزی)"...بعد هم دردسرتون ندم که با این پیشنهاد آقای پناهی که میشه صبح زود اومد و 20دقیقه ای رسید و بعد رفت سمت لواسون یا لویزون یا ... و حلیم رو خورد و بعدش هم یک کم پیاده روی و صفا و اینا،من شاخک هام فعال شد و هومن رو که دیدم ،درحالیکه از فرط ذوق کف دستهام رو به هم می مالیدم،با گفتن اینکه واسه 3شنبه یه پیشنهاد اُکازیون دارم،قضیه رو تعریف کردم و اونم که سرش درد می کنه واسه زود از خواب پا شدن،قبول کرد...حالا بماند که من عین بچه پُررو ها فرداش یه ظرف گنده بردم سرِ کار که آقای پناهی واسمون حلیم رو کنار بذاره که اگه دیر تراز 6.5-6 رسیدیم،سرمون بی کلاه نمونه ولی اون روز آقای پناهی نیومد و باز هم من از رو نرفتم و از همکار دیگه مون آدرس و شماره تلفنشو گرفتم و باز هم بماند که آزاده.م شب قبل از روز مورد نظر زنگ زد که برنامه فرداتون چیه و من به اونا هم یه ندای :"هل من مبارز" دادم و با اینکه روزبه دلش "کله پاچه" می خواست و به نظرش 6صبح،خیلی زود بود ولی قبول کردند و باز هم بماند که آقای پناهی وقتی شب صدای هومن رو که از موبایلش پخش میشد شنید و دید که آدرس و کروکی و کلیه مسیر های انحرافی رو از بَره،چه حالی بهش دست داد و باز هم بماند که ما 6 صبح مجهز به کاسه و قاشق و چای و شیرینی و نون گرم و لباس مناسب،جلوی خونه ی مافی-متقی بودیم و نمی دونم هومن بود یا روزبه،یکی از این 2تا،که در رو خوب نبستن و من مجبور شدم اون موقع صبح در رو یک بار دیگه باز و بسته کنم و نهایتاً بماند که آقای پناهی اینا به پل پنجم می گن پل چهارم و فکر نمی کنن شاید ما نخوایم هم چنان اون رو "پل چهارم" خطاب کنیم...از همه اینا که بگذریم قیافه خواب آلودِ آقای پناهی وقتی علاوه بر ما 2 کَنه،آقای مافی و خانم متقی رو نیز اون موقع صبح جلوی خونه شون می دید،دیدنی بود...

به دلیل جلوگیری از از دهن افتادگی حلیم،در فاصله یه ذره متری تا پارک زیبای سرخه حصار و در جنب بغل ترمینال شرق،در کنار آوای روح نواز بوق و ترمز و رایحه دود اگزوز اتوبوس هایی که با تمام قوا پدال گازشان فشرده می شد،حلیم فوق خوشمزه(این یکی واقعاً جدی بود) رو خوردیم و برای ادای نذر طی طریق اون روزمون،از فاصله یه ذره متری پارک سرخه حصار،رفتیم پارک پر خاطره لاله و قدمی زدیم و بدمینتونی بازی کردیم و خوشی گذروندیم و برنامه سفر ننگینمان به دبی رو بررسی کردیم و خداحافظی با زوج دوست داشتنی مافی – متقی،سر کوچه منزل آقای مافی بزرگ و جالب اینجاست که ما رسیدیم خونه ساعت 10 بود و این خیلی چسبید،لذا حس کردیم که روز طولانی شده و سرِ خر رو کج کردیم به مقصد پارک چیتگر و گذراندن سانس دوم تفریح همراه خاندان موسوی به صرف کباب...کیف مان کامل شد و تازه بعد از این بارِ کاری طاقت فرسا،به منزل که رسیدیم،ساعت تازه شده بود 3 و این خیلی خوب بود،چون می شد تا قبل از خواب هم یک شام رُمانتیک داشت و هم یک فیلم دید...

می دونم واسه تعریف کردن این خاطره یه کم دیره ولی می خواستم خاطره آخرین گردهمایی بانوانه رو تعریف کنم و لذا لازم دیدم قبلش کلاً به روزهای اشاره کنم که توشون به قول روزبه "چقدر داره خوش می گذره!"

5شنبه خونه اسوه بودیم و خیلی خوش گذشت به خصوص که با اینکه دست تقدیر و استکبار هی می خواد مارو تقلیل بده و هی بعضی ها رو به مناطق یخبندان تبعید میکنه،ما قریب به 2ساله که یه موجود دوست داشتنی به جمعمان اضافه شده که خیلی گُله و از تمام خاله هاش هم خدائیش کمتر سر و صدا می کنه و علاوه بر اینکه باعث رونق جمع ما شده،شاهدی بر این مضمونه که ما فمنیست های کج اندیشی نیستیم،خانوم سعیده خانوم و فقط حدود منطقی رو حفظ می کنیم...

در روز 5شنبه علاوه بر یک ناهار فوق خوشمزه و کیک تولد که اونم هنر سرانگشتان اسوه بود و ضمن رد و بدل شدن کادو هایی که طبق معمول برای n-1 نفر از کل جمع سورپرایز بودن،تصمیماتی هم اتخاذ شد که در ذیل می آید:

-سفر یک روزه دست جمعی به کویر مرنجاب در تعطیلات نوروزی،با کرایه کردن یک ماشین گُنده و منتظر اعلام آمادگی و پیشنهاد روز مناسب

- عید دیدنی خانوادگی در روزهای تعطیلات و شروع عید دیدنی از منزل بزرگترین ها و همین طور به ترتیب

تبصره:کسانی که عید دیدنی را با یک بازدید به موقع پَس ندهند،در سالهای بعد از لیست خارج خوهند شد(بغلی بگیر!)

- سفر مجدداً دسته جمعی به جنگل ابر در نزدیک ترین تابستان بعدی.تقاضا میشود که از الان برای یک سفر کمپی 5 روزه تمرین کنین!

- ارائه پیشنهاد برای سفرهای هیجان انگیز به مناطق بکر ایران که به قول روزبه - دامت افاضاتُه- حالا حالا ها برای دیدن جا دارد و آدم رو از سفرهای برون مرزی و ننگین ترینش،همین دبی،محروم می کنه...   

و اما نکات آموزنده و به یاد ماندنی این گردهمایی:

1- دستپخت اسوه که در اوج هنرمندی بود و با ارائه یه کیک تولد در حد تیم ملی همگان رو به شگفت آورد،چنان که باید زین پس اسوه رو از چشم همسران مربوطه مخفی نگه داشت که فکر نکنن از این خبرا هم هست...

2- بعضی ها با ماهی 3-2 میلیون چطور زندگی می کنن؟واقعاً آدم متحیر می مونه؟

3- اسوه پازل 1000 تیکه به بالا خیلی دوست داره و سفارش هم قبول می کنه اگه پازل هاتون مدتهاست که ناقص مونده!

4- آرتین شیرینی و کیک دوست نداره،عوضش چیپس و پفک دوست داره و معتقده که فقط اون 2تا بچه که تو کتاب بودن،دلشون با چیپس و پفک درد می گیره نه اون و این اعتقاد رو اینجوری بیان میکنه :"اون دیل درد،من دیل درد نه"

5-دکتر آرتین واقعاً دکتره و برخلاف بعضیا که بهشون می گن دکتر،آمپول زن نیست و با یک موبایل بروز می تونه خیلی خوب کار کنه و حتی به خاله مهسا  که خیلی خنگه یاد بده که توی موبایل سونی اریکسون چطوری بره توی منوی اصلی و بازی ها کجاست و فلان آیکون مال کدوم بازیه!

6- اسوه با از دست دادن 5.5 کیلو از وزن نداشته اش در حال محو شدنه...

7- مهسا هم چنان نفر اول و الگوی زنان همیشه در رژیم و به علاوه آن دسته از بانوانی است که در آرزوی "یه پَر گوشت" رو تنشون دارن هلاک می شن!

8- آزاده.خ خیلی بد قولی کرد و تمام تماس هارو بی جواب گذاشت ولی وقتی اومد از خجالت سفره خارج شد و حتی اسوه رو که تمام قد دمِ در وایساده بود،ندید...ولی اینقدر کارش درسته که آدم نمی تونه باهاش قهر کنه و تازه موقع رفتن باعث شد که ما"آرتینا"ی جیگر عسل و مامان واقعاً فرشته اش رو که خدایی خیلی مامان بود،ببینیم ...البته آرتینای خاله خواب بود و ما هم اصلاً سر و صدا نکردیم...

9- مرضیه ناهارش رو همراه آورده بود که مشتمل بر شیر کم چرب و بیسکوییت مادر بود که آدم رو به طور همزمان هم یاد آرتین می انداخت و هم مژده...

10- مامان آرتین کلی به ما "نکات ظریف تربیت کودک" یاد داد که بعضی هاش به درد خودم هم فکر کنم می خوره...

11- به قول مرضیه،ردِ پای ما توی خونه اسوه زیاد بود هم توی سقف،هم رو دیوار،هم روز اون میز و هم روی اون یکی میز...

12- اسوه یک وسیله ورزشی هم داشت که باعث شد همگی خیلی تغییر کنیم و آرتین هم که تا اون موقع اصلاً اونو ندیده بود تا آخر وقت روی بلندترین نقطه اش ایستاده باشه و هی آزاده به من چشم غُره بره که تقصیر تو بوده...

بقیه نکات در عکس ها متبلور خواهد شد،پست الکترونیکی خود را به موقع چک کنید!

دو روز مانده به خدا،

                   یک خیابان تا عذاب.

         صورتکت...

                       آه از صورتکت...

ابراهیم آتش شدم،

                         گُل سِتان باغچه ی تو...

گفتمت:"پیشکش و خلعت و تحفه،هرچه بخواهی"

                                                               گفتی:"جانم به قربانت"

پریشان حال تر از آن بودم که بگویم "جانت به سلامت"

     لیک،

          هوشیارتر از آن بودم که ندانم عزیز جان شده ای...

کاش می شد می آمدم و روی کیک تولدت یک شمع می گذاشتم از همان  happy birthdayها که سن و سال را هم نشان نمی دهند تا کهنگی مان لو نرود...

اصلاً می گذاشتی کنار شمع تولدت که از همان happy birthdayهایی است که سن و سال را نشان نمی دهند(به قول رضا امیرخانی نویسنده به خِنِسی خورده!) یک شمع 10هم بگذارم تا 10 سالگی مان را تو،که عزیزترینی،فوت کنی...

نه...کاش می شد می آمدم و روی کیک تولدت کنار شمع تولدت که از همان happy birthdayهایی است که سن و سال را نشان نمی دهند(ای بابا!) یک شمع 5،نه، یک شمع i5 می گذاشتم تا 5 سالگی دوریمان را با تمامِ خارجی اش،فوت کنی،نیست کنی،نابود کنی...

دیشب حالم غریب بود...هومن گفت شب online می شویم،حتماً روناک هست،می بینمش،آخر webcam و تکنولوژِی و از این حرفها...تازه می خواستم یکی از همان شمعهای  happy birthday که سن و سال را هم نشان نمی دهند (کشتی مارو!) بیاورم جلوی دوربین تا با هم ذوق کنیم،از همان ذوق هایی که مثل شمع های happy birthday،کهنگی مان را لو نمی دهند...اما نبودی و همان بهتر که نبودی که اگر بودی می دیدی که ذوقم بی خودی است،لبخندم بی خودی است،اشکم هم ...!!! دیدی عاقبت لو رفتیم،دستِ کهنگی مان رو شد،دیر سالانی با انبوهی خاطراتِ...خاطراتِ...خاطراتِ...

روناکم،

تو بگو خاطراتِ چه؟که جمیع واژه ها از توصیفش عاجزند و ما از نوشتنش بی نیاز...

*****************

چه پیام تبریک غم انگیزی؟

نه!

این اصل شادی است...تو را داشتن عین خوشوقتی است و من ناسپاس نیستم،فقط کمی دلتنگم...قابل درک نیست؟

عزیز دل،

           تولدت مبارک...

دنیا،

          چه خوشبختی و زیبا که مفتخری به زیستن روناک روی خاک زمینت...

من این آهنگو که توی آلبوم جدید داریوشه،خیلی دوست دارم...خیلی رومانتیکه!تازه این شعرشه فقط،با موزیک و صدای همچین مشتی داریوش یه چیز دیگه اس...جون میده واسه یه والس رویایی...

شب از مهتاب سَر میره                   تمام ماه تو آبه

شبیه عکس یک رویاست                 تو خوابیدی،جهان خوابه

                               .................

زمین دور تو می گرده                       زمان دست تو افتاده

تماشا کن،سکوت تو                        عجب عمقی به شب داده

                             ...................

تو خواب انگار طرحی از                    گل و مهتاب و لبخندی

شب از جایی شروع می شه           که تو چشماتو می بندی

                             ...................

تو رو آغوش می گیرم                       تنم سر ریزه رویا شه

جهان قد یه لالایی                            توی آغوش من جاشه

تورو آغوش می گیرم                       هوا تاریک تر می شه

خدا از دست های تو                      به من نزدیک تر می شه

                           .....................

زمین دور تو می گرده                      زمان دست تو افتاده

تماشا کن،سکوت تو                      عجب عمقی به شب داده

                             ...................

تمام خونه پُر می شه                    از این تصویر رویایی

تماشا کن،تماشا کن                     چه بی رحمانه زیبایی

اینو می خوام با همه وجود به تو تقدیم کنم که امروز 31 سال از روزی که به سمت من حرکت کردی می گذره...چه راهی دوری رو پیمودی و الان پیش منی...با منی...هم نفس منی...بهترین منی...همراه منی...و در مقابل تمام این مالکیت های خوب،چه کم سهم به نظر میاد این که همسر منی...

تولدت مبارک...

هرچی سعی می کنم یه متن رمانتیک واسش بنویسم نمی شه،آخه عطیه عزیز بیشتر منطق دونه تا احساس باز!

اینه که دلم می خواد توی 29امین سالگرد تولدش،یادی کنم از این 10سال سلام و علیک و 5سال رفاقت گرم...

........

اینکه چقدر خوب که شاید کمی دیر حتی، ولی پیوندهای ما با این موجود دوست داشتنی قوی تر و محکم تر از هم کلاسی قدیمی بودن شد...

چقدر خوب که بیش از نیمی از خاطرات فوق العاده و قشنگ با هم بودن هایمان در خانه ای که او میزبانش بود،شکل گرفت...

چقدر خوب که بعد از یک مهسای غرغرو،یک ساناز همیشه غایب،یک سرور رمانتیک،یک آزاده باوقار و متانت،یک روناک مهربان،یک مژده جدی،یک سعیده مرموز،یک آزاده جیگر(که در وصف نگنجد)،یک اسوه تودار و کم حاشیه و یک مرضیه نگرش مثبت،جمع ما صاحب یک عطیه خندان و شاد شد،تا جمع صفاتمان،یک معجون انرژی زا شود...

و بالاخره چقدر خوب که باز هم مناسبت شاد داریم،چه خوب که باید باز هم دور هم جمع شویم،چه خوب که هنوز با هم بودن لذت بخش است،چه خوب که باز هم کیک شکلاتی بی بی،باز هم بی خیال رژیم،باز هم باز کردن هدیه،باز هم کَل کَل با آزاده.خ،باز هم مرور خاطرات قدیمی،باز هم بلند بلند خندیدن،باز هم همه با هم حرف زدن، باز هم جای خالی بقیه،باز هم یواشکی(!) گرفتن سهم پول دوستان در هدیه و باز هم "منت خدای را عز و جل"...

تولدت مبارک دوست گُلِ همه ما!

با آرزوی سالها عمر با عزت و پوزش از تأخیر و شرمندگی وافر از اینکه خودت به من یادآوری کردی که ضمن مکالمه تلفنی یک ساعته،تولدت را تبریک بگم درحالیکه می خندیدی و مطمئنم که اصلاً از دستم ناراحت نشدی که این هم از بزرگواری توست... 

سلام به همه گی...

امیدوارم خوب و شاد باشین ...

سیستم کامپیوتر و شبکه شرکت ما ویروسی شد و یک هفته تمام زامیاد فلج شد البته از برکت سر دوستان تحصیل کرده در دانشگاه های تراز اولی که در قسمت پشتیبانی سیستم زامیاد فعالیت می کنن...همین الانم کل USB ها قطع است و این یعنی اینکه کل پرینترهایی که با USB به کامپیوترها متصل هستن و تعدادشون هم خیلی زیاده،کار نمی کنن!!!

این یه دلیل واسه اینکه کمرنگ شده بودم...و دیگه اینکه آخر هفته کرمان رفته بودم مأموریت و کارخانه لاستیک بارز رو بازدید کردم که خیلی عالی بود و یه روزی هم فارغ از کار توی کرمان بودم و فال و تماشا...و کلاً هم سرم شلوغه که خدائیش از زامیاد بعیده که سر آدم رو شلوغ کنه ولی خب می بینین که شده...

ضمناً شما دیگه با یه آدم معمولی دوست نیستین،با یه celebrity رفیقین که از چند وقت دیگه فرصت گرفتن یه عکس یادگاری رو هم باهاتون نداره...

آخه من قراره توی یه برنامه رادیویی پربیننده(!) یه برنامه 5 دقیقه ای داشته باشم،البته در واقع 2تا که توی 2 هفته پخش می شه...توی مجله خودرو رادیو جوان و موضوع صحبت هم تایر خودمونه...این برنامه خیلی معروف(!) روزهای زوج ساعت 14:45 پخش می شه...و اینقدر برنامه پر مخاطبیه که من هنوز برنامه ضبط نکرده،تو خیابون همه نگام می کنن و با دست منو به هم نشون می دن و من هی مجبورم خودمو قایم کنم و اینا...شهرت دردسره!

دیگه اینکه هنوز هم سرم شلوغه و تازه 2هفته دیگه هم باز باید مأموریت برم یزد،این دفعه یزد تایر...

خب حالا حسابی احساس می کنم که پررنگ شدم و حضورم مشخص شده...

فقط یکی به من بگه این روناک کجاست!دم روز تولد و ولنتاین غیب شدن،می تونه محل شک و شبهاتی باشه که اگه پیش بیاد آدم به صغیر و کبیر رحم نمی کنه حتی شما،دوست عزیز،روناک خانوم!

                                                   و تشنه ها را نیز....

او،تشنه عشق است و

                                از این رو،

                                              چنین ارزان معامله می شود...

                                                                                  ۴/۱۱/۸۷

از خودم در نمیارم که،همه جا نوشته بود "جشنواره بین المللی تئاتر فجر"...تازه کلی هم برنامه های برازنده و متنوع از در و دیوار آویزون بود.اصلاً غوغایی بود تئاتر شهر...آدمها،گروه گروه هر طرف ایستاده و نشسته، مشغول خواندن یا گپ زدن یا گاهی چیزی گاز زدن...چه انرژی مثبتی داشت این آدمهایی که تو موقع حراج های آخر فصل پاساژای پر زرق و برق،توی سرما و نوازش آروم برف،پی دیدن یه صحنه زندگی وایسادن تا بلیط بفرما بگیرن و یه 2ساعتی یادشون بره که دنیا چه جای مزخرفی شده...

از بحثمون دور نیفتیم...گفتم و باز هم می گم و تأکید می کنم که جشنواره،بین المللی بود،بَد هم بین المللی بود...یعنی چی؟من با یه مثال این بین المللیت رو براتون توضیح می دم...

سالن اصلی تئاتر شهر رو که دیدین؟،ندیده باشین،چهارراه ولیعصر رو که حتماً دیدین،همون ساختمونه که حسابی توی ضلع جنوب شرقی خودنمایی می کنه،دقیقاً اگر در راستای راستِ شکمت بری توش،می شه همین سالن اصلی...

روز پنجشنبه که برای من و هومن خیلی روز خاصی بود،گفتیم یه کم کار فرهنگی بکنیم و هومن هم با اینکه تمام روز توی خط سرپا بود و قطعاً خیلی خسته ولی نسبت به کار فرهنگی و تخصیص بودجه ی چنین روز تاریخی برای این امر،بذل توجه به خرج داد.می خواستیم "خدای کشتار" یا "مانیفست چو" رو ببینیم ولی هیچ کدوم اون روز اجرا نداشتند و توی یه بررسی اجمالی،کار "امیر دژاکام" رو انتخاب کردیم که حتماً کار فرهنگی کرده باشیم و کار فرهنگی نکرده از دنیا نریم،البته اینا همش هنر بنده بود که اصرار داشتم توی این روز خیلی خاص حتماً تئاتر ببینیم...

القصه،بلیط بود و گرفتیم و تا ساعت 7.5 که شروع برنامه بود،یه جوری وقت گذروندیم و من حول و حوش ساعت 6.5-6 به سرم زد که یه باره دیگه بلیط هارو نگاه کنم و ببینم جامون کجاست!اینور بلیط رو نگاه کن،اون ور بلیطو نگاه کن...وا؟!یه بلیط یه مَنی بود با هزار تا لوگوی جشنواره و رنگ و لعاب و اسم سالن و بین المللی و تاریخ شروع و اتمام و اِهِن و تُلُپ و اینا ولی دریغ از یه شماره ای و نام و نشونی از موقعیتی که باید توش بشینی و بشنوی و ببینی...تصورش رو بکنید،یه سالنی که روی هم 2طبقه اش حدود 400نفر ظرفیت داره و بیشتر از این هم بلیط می فروشن که مشتاقان شده سرپایی هم ببینن،محروم نشن...حالا این چند صد نفر رو چه جوری باید مدیریت کرد؟البته تا اینجا هم من هِی به خودم می گفتم که "بابا بین المللیه!،حتماً ردیفش می کنن" و از خودم می پرسیدم که "آخه بلیط که چاپ کردین،عنوان سالن اصلی هم که روش هست،یعنی بلیط جنرال واسه ورود به همه سالن ها که نیست،خب چرا شماره نداره،حالا یه شماره دست نویس یا با مُهری چیزی؟..."

گذشت و ما با احتمالی که از بی نظمی ممکن می دادیم،زودتر رفتیم و به نسبت زود هم وارد سالن شدیم و رفتیم روی صندلی های 6ضلعی روبروی درِ ورود به سالن نشستیم،چون همون بدو ورود فهمیدیم که بععععععععله،سیستم خَرَکیه!

بازم این قسمت قضیه یعنی تا 20دقیقه مانده به شروع خیلی خوب بود،یه کم جدول برنامه ها رو بالا پائین کردیم،یه کم بروشور تئاتر رو خوندیم و یه عالمه ملت رو نگاه کردیم که بازم انرژی مثبت بودن،یاد گذشته های خوبِ تمام فرهنگی رو به خیر کردیم و بالاخره نزدیکی های شروع رفتیم کنار در وایسادیم...همان جا که یک بانوی محترمی دربونش بود که فکر می کرد استغفرالله زبونم لال دربون بهشته...با تمام غروری که ممکنه از توی چشای یه آدم بزنه بیرون که ملت رو ورانداز می کرد و امان..امان از وقتی که کسی سوالی ازش می پرسید با چشم،ابرو،لب،دست و حتی دماغ و مانتو چنان چین شکنی به کلمات می داد که ملت توی جیب طرف دنبال جواب سوالشون می گشتن...همین بانوی مکرمه که به قول بعضی ها اگر یه آفتابه بهش بدی بگی تو مسوول نگه داشتنشی،دیگه جواب سلام مدیر عامل مربوطه رو هم نمیده،درحالیکه سعی می کرد به اندازه کافی خانوم به نظر برسه،خیلی لایت و آروم به من گفت که "اگه می خواین وارد شین باید توی صف وایسین"...من بعد از شوک وارده از شنیدن اسم صف،اطرافم رو نگاه کردم و جز جماعتی که گوشه و کنار درهم می لولیدن،چیزی ندیدم،گفتم "کدوم صف؟"...به اشارتی با سرانگشتان و لبخندی به وسعت آنجلینا جولی،دیوار منتهی به در مذکور رو نشون داد و من تازه اون موقع معنی صف رو با تمام وجود و بعد از 28 سال عمر با عزت درک کردم...گفتم "فکر نمی کنید باید به ملت بگین از اول که سیستم چه جوریه؟"...ولی چون به اندازه کافی کرشمه نداشتم،حرفم رو نفهمید و با اشاره سر به نشانه اینکه "pardon" از من خواست که تکرار کنم و من هم با اشاره دست به معنی اینکه "زمانم ارزش بیشتری داره" ترکش کردم و رفتیم توی به اصطلاح صفی که بذارید توضیح ندم ولی با فریادهای "آخ"،"وای"، "پاتو از رو سرم وردار"،"چرا هُل میدی" و مطالبی از این دست جماعت رو به داخل سالن پرت کرد البته همه سعی می کردن تا پاشون رسید داخل آدم دیگه ای بشن،تعادلشون رو درجا حفظ می کردن،یه نفس عمیق،لباسا صاف و صوف،قدم ها فرهنگی(مثل ساناز نه ها،چون اصلاً راه رفتن اون از این مدل فرهنگیا نبود!) به سمت صندلی ها...البته خرده نمی گیرم،بشر nسال زحمت کشیده و خون دل خورده تا برسه به امروز متمدن قانونمند که توش آدما به حال خودشون نباشن که کَاَنَهُ تنازع بقا بشه قصه مون!اشکال از بین المللی بوده،چون ما همین یک ماه پیش توی همون سالن تئاتر رفتیم،عین آدم با شماره و سجل احوال...

این بود بین المللی من از جشنواره!!!

پ.ن(1):تئاتر های خیابونی هم جزو بقیه قسمت های جشنواره بود که درسته اونم بین المللی(!) بود ولی باحال بود و جزو همون چیزایی بود که توی فضای اون قسمت شلوغ شهر انرژی مثبت پخش می کرد(بود!)

پ.ن(2):یه چیزی می گم،جنبه داشته باشین و نخندین،یه کم سعی کنین فرهنگی باشین،این صدبار!حالا چیزی که می خوام بگم اینه که "شیرین بینا" توی این تئاتر بازی می کرد در نقش "خلیج فارس"

اینقدر این بچه ها از تئاتر "کرگدن" تعریف کرده بودند که دیگه حرصم گرفته بود که چرا اون روزی که اونا بلیط رزرو کرده بودن ما مهمون داشتیم و نتونستیم بریم...تازه می گفتن که بلیطش هم گیر نمیاد و باید از قبل توی سایت فرهاد آئیش رزرو کنی و اگه شانس بیاری باهات تماس می گیرن و میری دم گیشه بلیطت رو می گیری...ما هم این کارو 3هفته انجام دادیم ولی کسی به ما زنگ نزد...نا امید و سرگردون یه 5شنبه شبی زدیم و رفتیم تئاتر شهر بلکه وصال بلیط اونجا دست بده و دیدیم که اولاً فقط جمعه می تونیم بریم تئاتر چون تمام هفته بعدش تئاتر شهر تعطیله و ثانیاً باید قید تئاتر کرگدن رو بزنیم چون بلیط نیست و اون یکی تئاتر هایی رو که دوستان توصیه کردن رو بریم یعنی "خدای کشتار" یا "مانیفست چو" که دومی به زبان انگلیسی اجرا می شه...جمعه شب با اعتماد به نفس کامل و 45 دقیقه قبل از شروع برنامه سالن ها رفتیم تئاتر شهر و در کمال بهت زدگی دیدیم که هیچ بلیطی نیست!برای هیچ کدوم از تئاترها درحالیکه همه به ما گفته بودن که واسه اون 2تا تئاتر همیشه توی گیشه بلیط هست!!!چقدر هم هوا سرد بود!من و هومن با لب و لوچه آویزون همدیگرو نگاه می کردیم به این معنی که چه کنیم...من گفتم تا 7 جلوی گیشه وایسیم،سنگ مفت گنجیشک مفت،شاید کسی بلیط رزرو کرده باشه و نیاد بگیره و شانس ما بشه.

این شد که لرزون لرزون از سرما و البته با انگیزه همونجا وایسادیم ...6-5 دقیقه ای گذشت و هی آدمای دور و بَرِمون زیادتر می شدن،یکدفعه دیدم یه خانمه که همراهش داشت با متصدی گیشه حرف می زد از هومن پرسید:برای کدوم تئاتر منتظر بلیطین؟

هومن از همه جا بی خبر،گفت:کرگدن،خدای کشتار،مانیفست چو

و از اونجایی که جفتمون فکر می کردیم که اونم مثل ما دنبال بلیطه،خیلی بی توجه سرمون رو به سمت همدیگه برگردوندیم...

بعدش یهو خانمه با لحن جدی تری گفت:بالاخره بلیط می خواین یا نه؟

ما که تازه متوجه منظورش شدیم،با هیجان گفتیم:آره ...یا نمی دونم شایدم نگفتیم آره ولی اینقدر چشمامون برق می زد که طرف خودش گرفت و گفت:آخه ما 4تا بلیط "کرگدن" رزرو کردیم و 2تاشو نمی خوایم،اگه می خواین بدیم به شما...

وای...باورمون نمی شد...ما اصلاً به کرگدن فکر نمی کردیم...ناامیدی کامل...و چقدر هم حسرت به دل بودیم ولی یکی مارو خیلی دوست داشته که اون لحظه اونقدر حس شادی سراغ ما اومده بود...من که رسماً خُل شده بودم...دقیقه ای یه بار هومن رو با یه حالت ذوق مرگی مسخره ای صدا می کردم و می گفتم:"کرگدن" و اونم طفلکی هی به من لبخند می زد...

القصه...ما این تئاتر رو دیدیم و من فرداش خیلی انگیزه های نوشتن داشتم ولی فرصتش نشد و این شد که از بین جستجوهام،اونی که از همه به حس و برداشت من نزدیک تر بود رو گذاشتم توی وبلاگ و واقعیت اینه که چیزی برای اضافه کردن ندارم،جز اینکه بازی مائده طهماسبی و آتنه فقیه نصیری رو دوست نداشتم و مال صابر اَبَر به نظرم خیلی شیرین بود...

چقدر ،اما،دیدنش به موقع بود و با درگیری های ذهنی این روزای من جور درمیومد،هرچند مثل همیشه کمک خاصی به حل این گیر و گور ها نکرد و تنها جوابش این بود که همینه که هست ولی لااقل آخرش دیدم که ضرب المثل " خواهی نشوی رسوا،همرنگ جماعت شو" از نظر خیلی ها و شاید بهتره بگم از نظر عده ای از اونایی که هنوز فکر می کنند،بی معنی و احمقانه اس...و من اگر این همرنگی رو نه می تونم توجیه کنم و نه می تونم تاب میارم،نگران نباشم ولی اینو بدونم که ممکنه از مواهبی که در همرنگی نهفته است،بی نصیب بمونم،از نظر خیلی ها بی توجه و تنبل به نظر بیام و حتی شاید مجبور به صبوری زیادی در مقابل ندایی که گاهی از یه جایی در درونم منو نهیب می زنه و سرزنش می کنه،بشم...

حالا حکمت اون بلیط ناخواسته و لذت برنامه از قبل تعیین نشده رو بهتر بفهمم...

این سومین تئاتریه که من و هومن از وقتی یکی شدیم دیدیم و برام جالبه که همشون(افرا،یادگار زریران و کرگدن)،یه گِرِهی خوردن به بخشی از درگیری های عمده ی سالهای پایانی دهه سوم زندگی من...

چه فرصت خوبی می شود این زندگی گاهی...

مروري بر نمایش کرگدن به کارگردانی فرهاد آییش
تلخی تنها ماندن

شبنم كهن‌چي(صفحه نگاه سوم روزنامه اقتصاد)

تبدیل شدن زیبایی و لطافت انسان به زشتی و سختی؛ این اتفاقی است که هر روز برای ده‌‌ها هزار نفر در دنیا مي‌‌‌افتد...انسان‌‌‌هایی که با روبه‌رو شدن با وقایع تلخ و دگرگونی‌‌‌های گریز ناپذیر...خوی انسانی و لطافت طبع خود را از دست مي‌‌‌دهند، سخت مي‌‌‌شوند و زشت تا در این دنیای بی رحم زیر دست و پا له نشوند.

این داستانی نمایشنامه‌‌‌ای از اوژن یونسکو است که فرهاد آییش این روزها بر پرده تالار اصلی تئاتر شهر اجرا مي‌‌‌کند. کافکا روزی نوشت، صبحی گرگوار از خواب بیدار شده و ناگهان دریافت، حشره‌‌‌ای شده است؛ این شد داستانی به نام مسخ. یونسکو هم نمایشنامه‌‌‌ای نوشت که دودار و ژان و دیزی...آرام آرام و با اراده خویش به کرگدن تبدیل مي‌‌‌شوند و این شد نمایشنامه کرگدن.

نمایش کرگدن داستان زندگی مردمانی است که اصالتشان در زندگی روزمره در حال رنگ باختن است. این مردمان غرق در صنعت و فلسفه بافی و رفاه و لذات انسانی، در حالی که هویت خود را از پس تظاهر به آنچه نیستند گم کرده‌‌‌اند، مي‌‌‌کوشند برای خود اصالتی نو بسازند. این داستان، بیانگر حال مردمان عصری است که اراده و نظم و قدرت، سه مشخصه دوران صنعتی شدن جوامع، جای عشق و احساسات و اصالت را گرفته. آنها مي‌‌‌کوشند، تبدیل شوند؛ با خواندن کتاب، به یک روشنفکر، با رفتن به موزه به یک فرهیخته،...و با نظم و آراستگی در پوشش به شخصیتی قابل احترام. مردمانی که احساسات را نقطه ضعف مي‌‌‌دانند و تحت سلطه نظم و اکثریت قرار گرفتن را اقتدار.

فرهاد آییش که از یک سال و نیم پیش، بعد از بازی در نمایش خانواده تت، روی صحنه حضور نداشت، نمایشنامه کرگدن را بازنویسی کرده و روی صحنه آورده است. دلیل آییش برای این بازنویسی شعاری بودن نمایشنامه و همخوانی نداشتن برخی قسمت‌‌ها با شرایط امروز جامعه بود.به این ترتیب آییش با تاکید بر مفاهیم، تنمایه طنز را هم در این نمایش بیشتر کرده است.

آنچه در نمایشنامه بازنویسی شده کرگدن، پشت بازی و گفته‌‌‌های طنزآمیز فرهاد آییش در نقش منطق دان مخفی شده، بازی تلخ کلماتی است که در عصر ما میان روشنفکران، فیلسوفان و سیاست‌‌مداران تبدیل به ابزاری برای تاثیر گذاری بر جامعه عامي ‌‌‌شده است.

کرگدن به روشنفکرانی اشاره مي‌‌‌کند که با تظاهر به روشنفکری در پی کسب قدرت هستند. این ماجرا نه تنها روشنفکران که قشرهای مختلف با منش‌‌‌های مختلف را به نمایش می‌گذارد که برای کسب قدرت یا از ترس تنها ماندن، حتی از عشق و اصالت وجودی خود هم مي‌‌‌گذرند و به اکثریت مي‌‌‌پیوندند و تغییر مي‌‌‌کنند.
نمایش کرگدن، داستان بی‌‌‌هویتی انسان‌‌ها است؛ مساله‌‌‌ای که در قرن بیست و یکم، گریبانگیر بسیاری از جوامع شده است. کرگدن با این که نیم قرن پیش و تحت تاثیر فاشیسم بعد از جنگ جهانی دوم نوشته شده، اما داستان تنهایی تلخ انسان‌‌‌هایی است که امروز هم در اقلیت قرار گرفته اند و در مقابل چرخه تحولات صنعت و تکنولوژی و اطلاعات، برای حفظ اصالت و ارزش‌‌‌های درونی خود مقاومت مي‌‌‌کنند. آنها یا در انزوا باید بمانند یا رنگ ببازند.

در پرده اول نمایش، زندگی آرام و منظم و تکراری مردم به نمایش گذاشته مي‌‌‌شود که در پایان پرده در آستانه تحول قرار مي‌‌‌گیرد. پرده دوم نمایش، تغییر و دگرگونی، از آسیب پذیر‌‌‌ترین شخصیت، یعنی کارمندی ضعیف، تابع و ترسو شروع مي‌‌‌شود. شغلی که سمبل سیر تکراری و منظمي‌‌ ‌در زندگی است... تکرار یک روند منظم همیشگی. آنچه بیش از همه نظر بیننده را به خود جلب مي‌‌‌کند، جامعه‌‌‌ای است که یا در تکرارهای روزمره خود غرق شده و اعتمادی به تغییر و دگرگونی ندارد و آن را توهم مي‌‌‌پندارد، یا در چارچوب بسته تفکرات سیاسی خود راکد مانده و هر چه از خود نیست را توطئه مي‌‌‌پندارد. در میان متوهمان و سیاست‌‌مدارانی که همیشه به دنبال توطئه هستند، منطق گرایی تحصیلکرده‌‌ها در اقلیتی قرار گرفته که در نهایت قادر به مقاومت در برابر تغییر و تحولات نیست و به ناچار به اکثریت مي‌‌‌پیوندند تا شاید با در کنار قرار گرفتن به جای رو در رو ماندن، بتوانند گامي ‌‌‌بردارند.

در میان سیاست‌‌مداران، روشنفکران، بازرگانان، فیلسوفان، کاسبان، کارمندان و...تنها کسی که تبدیل نشد و اصالت وجودی‌اش را حفظ کرد، برانژه بود. تنها کسی که منتقد خویش بود و در پی اصلاح شدن. کسی که میل به مطلوب شدن داشت بی‌آنکه دنبال قدرت باشد...تنها محرکش، عشق بود. اما در نهایت این اصالت وجودی اش بود که بر عشق او پیروز شد. دیدیم که وقتی عشق برانژه از ترس انزوا و تنهایی به کرگدن‌‌ها پیوست، برانژه باقی ماند تا اصالت خود را حفظ کند. آنچه در تغییر و دگرگونی درون انسان‌‌ها در نمایش کرگدن غم‌انگیز است، بازگشت ناپذیر بودن اصالتی است که دگرگون مي‌‌‌شود. به این ترتیب یونسکو با تلخی غم انگیزی این نکته را یاد آوری مي‌‌‌کند که انسان‌‌ها با به دست آوردن قدرت، با تغییر و دگرگونی و پیشرفت، گوشه‌‌‌ای از هویت اولیه خود را از دست مي‌‌‌دهند که قابل بازگشت نخواهد بود.

در نمایش کرگدن شخصیت‌‌‌هایی که در یک جامعه بزرگ وجود دارد گنجانده شده؛ شخصیت‌‌‌هایی مغلوبه صفاتی مانند خودخواهی، خودنمایی، دورویی، جاه طلبی، خشونت، سلطه طلبی، بی منطقی، انحرافات اخلاقی، تظاهر، لذت جویی، تنبلی، بی نظمي ‌‌‌و...اینجا، انسان‌‌‌هایی با این صفات به کرگدن تبدیل مي‌‌‌شوند؛ حیوانی سر به راه که خود را با هر شرایطی تطبيق مي‌‌‌دهد، قدرتمند و در عین حال نسبت به آسیب‌‌‌هایی که به اطراف خود وارد مي‌‌‌کند بی توجه. کرگدن، تلخی تنها ماندن انسان است...در عصری که ارزش‌‌‌های اخلاقی تبدیل به کلماتی برای خودنمایی شده اند.

سلام به دوستان عزیزتر از جان...

با آرزوی سلامتی واسه همه...

بالاخره وقت پاگشا کردن رسید...هرچند نشد اونقدری زودتر باشه که جلوی ریختن آبروی عروس خانوم در وبلاگ دوستان گرفته بشه ولی بازم غنیمته...این یک دعوت نیست،نوعی اجباره...5شنبه،5 دی،به صرف ناهار و فال و تماشا...زود هم بیاین...یعنی دیر تر از 9.5 ای ها باید کل خونه رو بسابن و دیرتر از 10 ای ها،پشت در می مونن...منتظرم...لطفاً علاوه بر اعلام حضور یک غذای مورد علاقه تون رو هم درج کنین تا بعد ببینم خودم چی دلم می خواد درست کنم!

آزاده.س جان!مَش قُل زُمِه ای اگه پیغام دعوت بنده رو به دکتر آرتین ابلاغ نکنی...

هیچوقت دلم نمی خواست اینقدر بزرگ بشم که به دوستم تسلیت بگم ولی این اتفاق برای دومین بار در زندگیم رخ داد...

حالا که فکر می کنم،اما،یادم نمیاد که توی تلفن به اسوه تسلیت گفته باشم(عین کلمه را)،فقط با صدایی که سعی می کرد صاف باشد،گفتم:"سلام عزیزم،چطوری؟(چه سوال احمقانه ای){بغضم دوام نیاورد}من چه دوست بدی هستم،اسوه!...الان باید پیش تو باشم"

گفت و خیلی بی صدا گفت:"نه...راحت شد...راحت شد"

گفتم:"ان شاالله هرقدر در این دنیا زجر کشید،روحش اون دنیا شاد و راحت باشه"

آرام و بی صدا می گفت:"راحت شد...راحت شد..."

گفتم:"اسوه جان،شرمنده تم (دیگه به چه دردی می خورد؟!)"

آرام و بی صدا می گفت:"نه...راحت شد..."

و بعد خواهش من بود برای اینکه بذاره قبل از رفتنش از تهران،بریم و ببینیمش،حتی توی کوچه و برای چند دقیقه...و اونور انکار اسوه بود ...اسوه ی ما که حس می کردی توی یه لحظه،دهها سال از ما بزرگتر شده... می دونستم داره چند تا کار و حس رو با هم مدیریت می کنه،اونقدر که فرصت کافی برای خالی کردن خودش هم نداشت و همه ی این مسوولیت هارو چه بی دریغ انجام می داد...

اندوه وحشتناکی است...غیر قابل تصور...

بیش از همه شما،من فرخ رو دیده بودم،3بار...یکبار که خانوادگی توی گرگان مهمون خونه ی گرمشون بودیم...چقدر خوش گذشت...هنوز بزرگ نشده بودیم...فرخ واسمون یه کیک خوشمزه پخت...

دفعه ی دیگش یه مهمونی افطاری بود،خونه ی ما،که قسمت زنانه خانواده عامریان در اون حضور داشتند و من مدام از خودم می پرسیدم چرا چهره فرخ اینقدر عوض شده و اسوه می گفت لاغر شده...و آخرین بار یه مهمونی افطاری بود،خونه اسوه،وقتی دیگه بیماری پیشرفت کرده بود و فرخ اون روز معلم من بود توی درس صبوری،امید و روحیه قوی...با اون جسم کوچیک و سن کم...

روحش شاد....

از خدا می خوایم که صبر و تاب تحمل این درد رو به خانواده عزیز عامریان عطا کنه...

اسوه عزیز ما!

کنارت نبودم ولی دیدم و حس کردم که چقدر بزرگ و قوی بودی...همه دنیا آرزو دارن که خویشاوند و عزیزی مثل تو داشته باشن...آزاده می گفت"اسوه درون گراست" و وای عزیزم که درونت چه بود و هست...

خدا بهت صبر بده

امیدوارم ما رو هم بتونی ببخشی....

دیشب خبری شنیدم که شاید ظاهرش خیلی وحشتناک نباشد ولی وقتی عمیق تر فکر می کنی و کمی تاریخ معاصر را ورق می زنی،چهار ستون بدنت را می لرزاند...از دیشب خیلی فکرهای جورواجور کرده ام و حالا برایم سخت است که ذهنم را جمع کنم برای آغاز...خبر مذکور از کانال VOA (Voice Of America) پخش شد با این مضمون که "در دادگاهی که برای بررسی اموال گروه مجاهدین در فرانسه منعقد شده بود،این گروه تبرئه شدند و با وجودی که در لیست گروه های تروریستی آمریکا و فرانسه و چند کشور دیگر قرار دارند،اعتراف کرده اند که تا کنون هیچ اقدام تروریستی مرتکب نشده اند و دلیلی هم برای مشکوک بودن ثروت آنها وجود نداشت و لذا این دادگاه نتوانست بیش از این به مصادره اموال آنها مبادرت کند"

جالب بود،نه؟...اول سوال هایی را که همان لحظه در ذهنم آمد،از شما می پرسم شاید بتوانید به این پریشان احوال کمکی کنید:

(1)گروهکی که بیش از 25 سال است که دارد بصورت چریکی و مخفی در کشوری بیگانه زندگی و فعالیت سیاسی(در حد مطالعه و کشف و شهود البته) می کند،از کدام کانال می تواند ثروت حلالی در این ابعاد کسب کند؟و اگر کسی یا جایی دوستان را شارژ می نموده،جهت چه عملیاتی این کار را می کرده؟مطالعه و کشف و شهود؟پول داده می شدند که چکار کنند؟و اگر هم پول ها را صرف مطالعه و کشف و شهودو روشنگری جوانان بخت برگشته می کردند،و یعنی به business خاصی اشتغال نداشتند،این ثروت چطوری اینقدر گُنده شده؟

(2)مگر صدام اَخی و جیز نبود؟مگر عامل دست نشانده شان را با فضاحت به درک واصل نکردند؟اینها هم که مجاور و تحت امنیت و قاعدتاً همفکر و مرام ایشان بودند که!پس چرا به سرنوشت هفت جدو آباد صدام دچار نشدندو نرفتند همانجا که عرب نِی انداخت؟

(3)شاعر چه نیک می گوید که "قربون بِرَم خدا رو     یک بوم و دو هوا رو"...والله!...چطور شد آخِر؟مگر در لیست تروریست ها نبودند؟مگر نه اینکه خوارمادر تروریست جماعت هم مهدورالدم می باشند،ها؟اصلاً اگر تا کنون هیچگونه عملیات تروریستی انجام نداده اند،اسمشان چگونه وارد این black list شده بود؟ ... خودتانید!

سوال ها و یأس های فلسفیم تمام شد ولی شاخهایم همچنان باقی و الحق که به صد دفتر نشاید گفت حسب الحال مشتاقی!

حالا بیایید این خبر به ظاهر ساده و کمی وحشتناک را کنار همان ورق زدن تاریخ معاصر که گفتم بگذاریم تا نتیجه دهشتناکش را با هم ببینیم؛

کتاب "هزار خورشید درخشان" از خالد حسینی (که حتماً با کتاب "بادبادک باز"ش معرف حضور هست) را تازه تمام کرده ام...کتابی که بارها و بارها اشکم را درآورد و اعصابم را خُرد و خاکشیر کرد...حالا پیدا کنید عمق فاجعه ای را بی تصویری حتی در قالب جملات آمده و شده کتابی به زبان انگلیسی و حالا برگردانش به فارسی،دردی را به هزاران واسطه به تو ابلاغ می کند و حالت چنین می شود...که تا نخوانی ندانی...

"افغانی ها،روس های اشغال گر را بیرون می رانند و بعد کمونیست ها را کله پا می کنند و بعد کشورشان می شود مستقل در چنگال نبرد داخلی بین چند مدل مسلمان(!) تحت نام کلی مجاهد...دوستان فوق الذکر طی چندین سال گرد و خاک نمودن،افغانستان را رسماً و یکجا با موجودات زنده اش نابود می کنند...سَر می بُرند،چشم در می آورند،می زنند،می گیرند،ناموس یکدیگر را .......می دانید یکدیگر یعنی چه کسانی؟!تاجیک و پشتون و هزاره و افغان و ...

خلاصه خاک بر سر کردن را ادامه می دهند تا اینکه ناگهان طالبان ظهور می کند،مسلمانان با ایمان و وقف شده در راه خدایی که می شوند نوید آرامش و آزادی...با هلهله و هورا قدم به شهرها می گذارند و مخالفان را لِه می کنند در حد بستن پشت ماشین و شهر به شهر گرداندن و خلق فجایعی از این دست که چون ریشه از نفرتی عمومی از این همه درد سالیان جنگ داشت،با رضایت و اشتیاق ملت بی شک احمق همراه بود...اما بعد از ارعاب و سرکوب مخالفان،نوبت می رسد به خشکاندن امید بهبود در دل مردم با آنچه متحجرانه به نام اسلام،رنگ قانون می گیرد و جارچی ها اذانش را در کوی و برزن به گوش ها می خورانند...خدای من!می شود مگر؟اسلام هم از این بیداد به شگفت آمده است!(قوانین را برایتان بعداً می نویسم)حالا دانسته اند مردم که به چه دره عمیقی فرو افتاده اند!(کتاب را بخوانید که قاصرم از وصف)

و نکته اینجاست که بر همگان واضح و مبرهن است که طالبان هیچ نبود جز آمریکا و هیچ نمی شد اگر نبود آمریکا،لیک نویسنده متعهد افغانی_امریکایی این مطلب را نمی نویسد. سرتان را درد نیاورم،طالب ها کمر می بندند به نابودی افانستان،به نابودی زنان و کودکان و خانواده هایش.مرگ و جنگ و مخدرو نا امنی و توحش می شود روزمره و کسی عین خیالش نیست.بعد نمی دانم این پاپتی هایی که سرشان تا دیروز به سانت کردن ریش مردها(که بایستی به قاعده مشتشان می بود!) گرم بود،چگونه موفق شدند سد نفوذ ناپذیر امکانات جاسوسی_اطلاعاتی فوق مدرن امریکا(بخوانید ارباب) را شکسته و برجهای دوقلو مامانی نیویورک را پودر کنند!(خنده دار است!)...در اینجای قصه رگ غیرت امریکا باد کرده و بقیه اش را هم می دانید...و "امریکا می شود پیک آزادی افغانستان" که اتفاقاً توسط نویسنده خوش غیرت،خوب هم پر وبال می گیرد این بخش داستان تا جایی که هوس می کنی برای دانشگاه کابل پذیرش بگیری...خلاصه پایان خوش قصه ی درد افغانستان به نام نامی امریکا رقم می خورد"

عین همین قصه را هم برای صدام داریم؛عروسک خیمه شب بازی امریکا در عراق که با اتکال و اتکا و اتصال و اقتباس از ارباب بزرگش،هرچه ذات حیوانیش فرمان داد کرد و کسی توجهی نکرد و فریادی نشنید تا همان قصه تکراری September eleven و شاخ شدن صدام و نپرداختن حق سبیل استاد و "نفت در برابر غذا "...و"امریکا شد پیک آزادی عراق"

حالا...با این مروری که کردیم،مجاهدین یک شبه تطهیر شده،شما را نمی ترسانند؟

من اما می بینم،نه در خواب،که در بیداری به روشنی می بینمشان در بارانی از گل که فاتحانه قدم می گذارند به دل زار این سرزمین و مردمان بد اقبالش...و آنگاه تاریخ دوباره تکرار می شود اینبار برای ما...همان سناریو خون بار...بجای بعث و شیعه و سنی و کرد و پشتون و هزاره و تاجیک و افغان،این بار ترک و لر و کرد و عرب و فارس و بلوچ را می بینم که یکدیگر را می درند؛همان ها که در این 30 سال،این نابخردان شکمباره وقیح،جز نفرت و خشم در وجودشان نکاشتند!نشانی می بینید از اتحاد،که اگر بود چه حاجت به شعار سال؟از عشق به هموطن(پیشکش،بگو به همنوع)اثری هست آیا؟از امنیت؟رفاه؟شادی؟عدالت؟آرامش؟صداقت؟اعتقاد؟...

می بینید،تمام قرائن درست است...او که با ماست دارد می آید...حالا می فهمم چرا همفکر ابلیس(صدام) لزوماً ابلیس نیست...پالان را عوض می کنیم،همه چیز درست می شود حالا کو تا طرف بفهمد خر،همان خر است...

همسایه هایمان را هم که شخم زده اند!آن از عراق و افغانستان،این سو پاکِ ستان کثیف،این از ترکیه و آن هم عرب های حقیر جیره خوار زن باز و شمالی ها هم که وضعشان روشن است...

شده ایم گوشت قربانی استیک،منتظر لحظه ذبح،دست و پا زدن هم به کارمان نمی آید که آقایان هر آنچه تلاش مذبوحانه است، می کنند و خدا را شکر همه چیز را خراب تر می کنند...تازه،علاوه بر گوشتمان،برای شامپاین هم انگور خوبی داریم،به سلامتی!

می شود آنچه نباید...کاش نمانیم به این دنیا برای دیدنش اگر شد و به ضرب نَخُستین آتش برویم...ولی شاید هم بمانیم و ببینیم که لبنان و فلسطین چگونه پشت خواهند کرد به ما و چاوز و اُرتگا که به قصد سهم غنائمشان آمده اند،چگونه چفیه هایمان را لگد می کنند...وای از خواهرها و برادرهایمان!خدایا!.............................................

....و آنوقت،"امریکا را می فرستند تا پیک شادی ما هم بشود" و کمک کند بر ویرانه خانه های گرممان،بنایی از خون فرزندانمان بسازیم...

پ.ن.:email ای داشتم از خواهر آنجلینا جولی با حجاب اسلامی توی افغانستان...تهوع آور بود!(همین!)

"هدیه ای که به دوستانمان می دهیم باید تحفه ای باشد که یادگار بماند از ما...ما را به یادش بیاورد... هدیه ای خاطره انگیز یا شاید خاطره و بهانه ای به صورت هدیه...ماندنی"

اینها همیشه توصیفات مرضیه بود از هدایایی که می خواستیم به همدیگر بدهیم...

جوانتر که بودم،خیلی حرفش را نمی توانستم بفهمم،فکر می کردم که فلان جوراب یا بهمان روان نویس،خیلی هم جینگول و زیباست ولی حالا که دیگر از توفیق اجباری دیدارهای هر روزه محرومیم و عادت سمع و بصر یکدیگر به آرزو تبدیل شده ،خوب می فهمم که یادگاری که صورت خواستنی تک تک دوستان و شیرینی آن لحظه ها را زنده می کند،چه ارزشی دارد و از این دوست مهربانم که همیشه از من بزرگتر و پخته تر و باشعورتر بود(از نظر سن ولی کمی کوچکتر)،سپاسگزار می شوم....

مرضیه عزیز ما،

                       تولدت مبارک...

می دانی که من همیشه فقط ماه نولد دوستان را به خاطر دارم و می گزارم اواخر ماه تبریک می گویم که مطمئن شوم روز مورد نظر گذشته و من نه اینکه یادم نباشد،نه(!)،تقویمم گمشده بود!

از شوخی گذشته،اینبار yahooجان alarm دادند که Nov the 7^th تولد شماست ولی نمی دانم چرا این اعلان را به spam فرستاد که آدم چک نمی کند مگر زمانی که جواب email این روناک خانم اینقدر دیر بشود که از نگرانی تمام این junk box را زیر و رو کنی و ببینی که "ای وای بر من ..."

بگذریم...

به سیاق همیشه،برایت عمر با عزت و روزهای پر از شادی و رضایت،آرزو می کنم به هر تعدادی که مصلحت است...

پ.ن(1):مرضیه جان،شاید خودت ندانی ولی باور به "مصلحت و خیر ودرس"ی که در اتفاقاتی که برایمان رخ می دهد و به آن علم نداریم و گاه ناخوشایند می پنداریمشان،وجود دارد را تو در من ایجاد کردی...

پ.ن(2):مرضیه جان،روز تولدت بهانه ای شد تا خاطره ی آن پتوی گلبافتی که همراه خودت برای تولدت خریدیم و تو در کمال مثبت اندیشی و بی ریایی همیشگی ات،تا آخرش متوجه شیطنت ما نشدی را به یاد بیاورم...و مثل همیشه شک کنم که نکند متوجه شدی و به روی ما نیاوردی!

پ.ن(3):بنده می خواستم پس از آماده شدن عکس و فیلم عروسی،شما سروران گرام را "پاگشا" کنم ولی اینچنین که پیش می رود طرف حالاحالاها قصد تحویل ندارد و بهتر است همین روزها و قبل از اینکه دلتنگی جایش را به دل خفگی بدهد،یک دیداری داشته باشیم...پیشنهاد؟

پ.ن(4):مرضیه جان،ما را بخاطر تأخیرمان می بخشی؟

باران به شیشه ماشین می خورد،اولین باران پاییزی.باران را،هوای گرفته را خیلی دوست دارم.این هوا دل مرا از جا می کَند و هرجا بخواهد می برد.می گردد خوش ترین و خاطره انگیزترین لحظه ها را از پشت عصب های درهم پیچیده مغزم بیرون می کشد و جلوی چشمانم بازسازی می کند.خدا می داند چقدر دلم می خواست شب عروسیمان باران می بارید.قول می دهم اگر اینگونه بود حتماً با همان پاهایی که از درد امانم را بریده بودند،بدون کفش،شانه به شکم هومن(!) قدم می زدم و خَرکِیف می شدم.حالا هم که دارد می بارد،انگار عروسیمان شده باز.

...

همان تصاویر تکرار می شود؛وقتی دارم گل های ماشین عروس را جدا کرده و سرخوشانه(اندکی جِلف!) به سمت بوق بوق کنندگان همراه٬پرتاب می کنم...و صحنه آخر؛رقصیدن توی کوچه در حالیکه ماشین ها را همان وسط به امان خدا رها کرده ایم و خستگی را نیز...آخ که چه کِیفی دارد!

...

چشمانم را تیز می کنم تا از پشت شیشه بخار گرفته و قطرات بارانی که همه آینه و شیشه ها را سرگرم خود کرده،خیابان و ماشین ها را خوب ببینم و همزمان،ذهن ناآرامم در جستجوست.این بار تصویری را باز می سازد که ربطی به باران ندارد ولی به زیبایی رنگین کمان است وقتی هنوز عریانیت از باران تَر است...بگذارید تصویرش کنم.

...

نور...صدا...حرکت...

یک سالن بزرگ،آدمها در رفت و آمد،شادی غریبی در فضا و دخترکی همراه مادرش وسط این ازدهام که  گویی در سکوتی هراسناک بی هدف در حرکتند...

چقدر این شهر بزرگ است و او که تا دیروز در زادگاهش حتی مسافت خانه تا نزدیک ترین مرکز خرید را هم به تنهایی طی نکرده بود،حالا اینجا چه تنها می نمود.چه انتخاب جسورانه ای کرده بود،انگار تمام شهامت های نداشته این 18 سال ریخته بود توی تنش...

باز هم سکوت مطلق...آدمها در رفت و آمد...هیچکس به هیچکس نگاه نمی کند...

ناگهان دست گرمی شانه دخترک را لمس می کند.ضربه چندان محکم نیست ولی گویی دخترک سر از زیر آب بیرون می کند و نفسش باز می شود و سر بر می گرداند به جستجوی دستی که حالا صدای جمعیت را هم وصل کرده...

سکوت پایان می یابد...

"تیزهوشانی هستی؟"

سبزه روست،چاله خنده دارد و لبخندی شیرین...دخترک با حرکت سر بله می گوید،هنوز نمی تواند لب بجنباند...

"منم فرزانگانیم،بِزَن قَدِش"و دستش را محکم به دست دخترک می کوبد و گرمایَش را منتقل می کند تا دخترک بتواند برای یک لبخند لبهایش را حرکت دهد...

"پلیمری هستی؟"

"اوهوم"

"منم پلیمری ام،دوباره بِزَن قَدِش"

و بعد از ضربه دوم با همان سرعتی که پیدا شد،لای جمعیت گم می شود و فقط آنقدری تأمل می کند که دخترک نامش را از روی برگه ای که مثل مال خودش آرم "سمپاد" دارد،ببیند..."ساناز فرهنگی"

...

اولین رویارویی "مهسا موسوی" با دنیای پلیمر،خیلی خوب بود.مامان آرام شده بود و می توانست راحت تر تنهایم بگذارد...(چه دلتنگتان شدم!)

درست یادم نمی آید یک روز بعد بود یا 2روز یا ...نمی دانم،ولی همان روزها بود که با یک ساک سنگین که تا بالش و روتختی ام را هم در آن جا داده بودم،سر کوچه ی دبیرستان البرز با مامانم که یک ساعت تا حرکت قطارش فرصت داشت،خداحافظی کردم.پیش از خداحافظی،مامان برای اطمینان از اینکه دختر پاستوریزه و هموژنیزه اش راه را درست پیدا می کند با آقایی که همراه 3دختر سبکبار با کوله پشتی از کنارمان رد می شد و بعد ها صدایش با حزن بیت "کجا میری فُلونی؟    تَرسَم بِری و بِمونی!" جاودانه شد،محل عزیمت به اردوی پیش دانشگاهی "امیرکبیر" را چک کرد،بغلم کرد، بغض کرد و رفت و من یکباره تنهای تنهای تنها شدم...در این تنهایی که کمتر از چندین ساعت طول کشید،ساک سنگینم را با سختی و دلتنگی تا دانشکده بُردم و همراه شدم...با شما و با خاطره ای که 10 ساله شده و من تمام روزهایش را به یاد دارم؛ از اولین روز اولین اردو تاآخرین روز اردوی مثلاً فارغ التحصیلی،از اتاق ویژه خانم های پلیمر و مکانیک تا ویلای پر از موریانه چمخاله،از هم تختی شدن با روناک تا گرسنه بخواب رفتن از خستگی در آن خانه ی محلی،از قسمت کردن شیرینی هایی که مامان در ساکم فرو کرده بود،با اسوه در آن شب بی خوابی تا صبحانه ای که با جیغ سارا عرفانی که نمی خواست حتی 1 دقیقه بیشتر آن اردو کِش بیاید،در هم آمیخت، از عکس هایی که مرا در شهریور 77 با یک کاپشن بلند آبی به ثبت رساندند تا اردویی که حتی یک عکس دسته جمعی از آن به جا نماند،از بحث های شبانه با ساناز درباره "دنیای سوفی" تا قطعه ضربی شام آخر با نام "شام می خورین،پاشین برین"،از آن مسابقه طناب کشی که همیشه مرا یاد المیرا می اندازد تا ساحل چمخاله و هم کلاسی هایمان در شورت های مامان دوز،از آشنایی های نیم بند منظریه 77 تا پیوند های ناگسستنی کلاردشت 81...چه آغاز دل انگیز و پایان با شکوهی...

چقدر شیطنت های ساده ای داشتیم!چقدر دنیایمان سفید بود!چقدر لذت بردیم! چقدر آموختیم!چقدر خندیدیم!چقدر خوش بودیم و حتی شاید عزتمند!شوخی نبود،sharp بودیم و پلی تکنیکی.می خواستیم همه ی کارهای خوب را با هم بکنیم.

10 سال می گذرد و من سالهاست که روناک را بخاطر آنکه آن روزها"آن دختر مکانیکی های کرجی" را بیشتر از من دوست داشت،بخشیده ام...

هنوز دسپخت اسوه توی آن برهوت خوابگاه،زیر دندانم است...

یادم هست که توی انتخاب واحد پاییز 79 به نظرمان آمد که قیافه آزاده.س خیلی عوض شده بود...

به خاطر دارم که آزده.م آن روزها همه اش با رنگی ها و سال بالایی ها می پرید...

و درخت بهار نارنج باغچه خانه ی مهربان سرور و برنج های شالیزار خودِ خودش،نمرات دور از دسترس مژده و سعیده،غیبت های آزاده.خ و عادت جِلفش در 2تایکی کردن 2 پله ی آخر طبقات دانشکده،جنب و جوش ساناز و بودنش با بچه های صنایع شریف،شیرینی های خانگی مهشید و هدیه ی قشنگش(کتاب "بارانی باید تا رنگین کمانی برآید")،ساندویچ های گوشت کوبیده و "انرژی مثبت رفاقت" بودن مرضیه و همکاری دسته جمعی خوابگاهی در تهیه آن نقاشی از اسم های مستعار پسرهای خنگمان که هرگز نفهمیدند چه بود،را به یادگار از کتاب nجلدی این بخش از زندگی مشترکمان و به نمایندگی از تمام نامهایی که اینجا آورده نشدند،مرور می کنم تا تولد 10 سالگی این رفاقت پرافتخار را تبریک بگویم...البته با تأخیر،می دانید که در مورد مهسا،همیشه بارانی باید تا رنگین کمانی برآید...

مخلص همگی

کی می دونه اسم این گل چیه؟

خب سلام،قبول کنین که عروسی و بعد از عروسی و اینجور خاله بازیا،اینقدر وقت آدم رو می گیره که یادش می ره وبلاگی هم داشته!

حالا سوال منو جواب بدین...کی اسم این گل رو می دونه؟اگه اسمش رو بهتون بگم،مطمئنم که تعجب می کنین... اسمش "گلِ روناکِ"...نیست؟کی می گه نیست؟من می گم هست.

شما به نوشته ی کارت روی گل دقت کنین،خود گل داره می گه "با یک دنیا آرزوهای خوب،روناک"... دیدین من راست گفتم!

اصلاً خودتون قضاوت کنین؛ ساعت 4 بعدازظهر به یه آدمی اونور اونور دنیا آدرس میدین به هوای اینکه مثلاً می خواد یه کارتی چیزی بفرسته،بعد ساعت 6.5 ،خسته و مونده،می رسین خونه،تافن زنگ می زنه و هومن در حالیکه داره با یکی اونور خط آدرس چک می کنه،یه نگاه لطیف و معنی دار می کنه که یعنی "چرا خودتون رو به زحمت میندازین؟" و منِ خنگ همچنان در این فکرم که دارن مایکروفر رو میارن.بعد از اتمام تلفن هومن می گه که روناک واسمون گل فرستاده و من مثلِ بلا نسبت بُز نگاش می کنم و توی همون عوالم خنگولیتم فکر می کنم "نمیشه که،من 2ساعت پیش به روناک آدرس دادم و تا گل برسه باید 16-17 ساعت،بَلکَم بیشتر طول بکشه.خدا بگم چه کارت نکنه روناک که آدمو شرمنده می کنی...بهت چی بگم من آخه؟"...تو همین تفکرات بودم که کم کم عقلم برگشت سرجاش و قضیه رو گرفتم و بعدش به هول و ولا افتادم که باید کاری بکنم ولی نمی دونستم چه کار!

وسط درگیری های خانگی با شام پختن و جمع و جور کردن،1 ساعت رو در فاصله ی بین 2 کفگیر پرانی و یک بارگزاری غذا طی کردیم که زنگ رو زدند و ما مثل اینکه خود "روناک" پشت درِ،هیجان زده شدیم،از اون هیجانایی که وقت باز کردن وسایل قشنگ خونمون داشتیم...

.......................................................................................................................................

و پشت در روناک بود،خود خودش بود که از میان خوشرنگی گل های دسته شده و بهانه های غافل گیرکننده،لبخند می زد،تبریک می گفت و باز هم جایش خالی بود.این خود روناک بود که دور اما خیلی نزدیک می نمود و من در حالیکه گلدان را آب می کردم،سرم را آرام میان انبوهی گل های روناک مخفی کردم و اشک ریختم؛از شوق داشتنش و از اندوه دوریش...

آن لحظه با همه وجودم خواستم که پیش تو باشم؛حالا که زندگی اینقدر زیباست و جز تو هیچ از خوشبختی کم ندارد...

اسم این گلها هم از امروز تا همیشه "روناک" است.یک جای نانوشته ای از تاریخ این نام ثبت خواهد شد و من تا همیشه از این رویداد،این لحظه بی مانند،با افتخار سخن خواهم گفت...

ساناز عزیز!

سفر به سلامت...

فقط  یک آرزو و آنهم "موفقیت" تو...با علم به اینکه موفقیت چیزی نیست جز یک حس خوشایند در درون که می گوید :"من خودم را دوست می دارم،مسوولیت همه آنچه بر من می رود را می پذیرم و شایسته بهترین ها هستم ...پس بزن برویم..."

نمی دانم این لحظه کجایی..."ایران"،بر فراز مرزها یا "نیویورک"...هرجا هستی،مثل همیشه،عزیزی...

                                                                                             خدا نگهدار

 ---------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن:من این مطلب رو دیروز صبح اول صبح نوشتم و هی بلاگفا قِر اومد تا امروز تونستم درجش کنم...

وقتی شب تولدم،sms خداحافظی سعیده رسید،اینقدر حس نزدیکی داشتم که بی اختیار با موبایلم bye bye کردم.هومن با تعجب نگاهم کرد،توضیح دادم و مطمئنم راضی شد که خل نشده ام چون دیده بود که هروقت روی بالاترین نقطه پل حافظ روی خیابان انقلاب هستیم برای یک جایی همان نزدیکی ها دست تکان می دهم و عین سنسوری که خیلی خوب طراحی شده بدون خطا کار می کنم و حتی یک بار هم یادم نمی رود...بگذریم...

آنقدر حس نزدیکی داشتم که 2روز طول کشید تا به خاطر بیاورم که جواب sms سعیده رو نداده ام و حواسم جمع شود که سعیده که bye bye نم اشکی مرا ندیده...شاید هم دیده باشد...

به هر حال،دیده یا ندیده،شنیده یا مسکوت،گفته یا خاموش،گوشه ای از وجود منی...بانی اولین مهمانی پلی تکنیکی در خانه ی عشق من...

دلتنگی هایم با دیدنت کم شد و با smsات دلتنگ تر از همیشه شدم...

کاش ما را دور از هم نمی خواستند از ترس هم صدایی...

کاش ما از هم دور نمی شدیم از ترس پوسیدن و نرسیدن...

کاش.......................

قرار شد به "برون رفت مثبت مهسایی" فکر کنم به جای ستیز و "کاش"...

پ.ن(1):روناکم!هر اتفاقی که می افتد،هرروز،هر تغییر،هر نقطه ی عطف،هر دلمشغولی،هر اندوه،هر دیدار،هر بدرقه،هر نفس،هر خط نوشته،مرا دلتنگ و دلتنگ تر می کند برای تو....بخصوص این روزهای بزرگ...شاید هم ربطی به این روزها ندارد...

بهانه می جویم که دور بودنت را کمتر حس کنم ولی،شرم بر این بهانه ها...بهانه و دلخواه تویی...به امید دیدار

پ.ن(2):مژده عزیزم!تولدت مبارک...دیر شده؟نمی دونم...من در به خاطر سپردن تاریخ تولد ها،خنگ ترینم،فقط ماه ها یادم می ماند،آنهم اگر هنر کنم و در ماه مزبور به هوش باشم می گذارم زمانی تبریک می گویم که محل شبهه نباشد...امیدوارم روزهای شاد و عزتمند زیادی را تجربه کنی،هرقدر که دوست داری... ما که جز آرزو کردن نه کاری بلدیم و نه کاره ای هستیم...

پ.ن(3):"پلی بر موج آزاد" سر مخفه یا نه...چرا نگفتین که وبلاگ زدین و فکر نمی کنین که بنا بر حس غریب قربت می سگالیدیم که این ":به ما هم سر بزن" ها از نوع به ما سر بزن است و ما هم هی به "ما" سر زدیم و سرشکسته شدیم...ذوقمند شکوفایی ذوق نوشتنتان ........ ما